ทางแยกกลางนา

ทางแยกกลางนา

เมื่อไม่กี่วันก่อน ผมมีโอกาสไปยืนอยู่กลางนาขั้นบันได นาที่ไม่ได้มีแค่ต้นข้าว แต่มีคันนาตัดกันไปมานับสิบทาง บางทางแคบจนต้องเดินเรียงเดี่ยว บางทางโค้งอ้อมเนินไปอีกด้าน บางทางตัดตรงแต่ชันจนต้องก้มมอง

ผมเคยปล่อยให้แขกเดินคันนาโดยไม่ต้องเดินตามกัน แค่บอกจุดหมายไว้ แล้วให้แต่ละคนเลือกทางของตัวเอง น่าแปลกที่ทุกคนไปถึงที่เดียวกัน แต่ไม่มีใครเดินเหมือนกันเลย บางคนเลือกทางอ้อมที่รองเท้ายังสะอาดสะอ้าน อีกคนลุยทางลัดจนกางเกงเปื้อนโคลนไปถึงก่อนเพื่อน หรือบางคนที่เดินไปเจอทางตัน ก็แค่หัวเราะแล้วเดินย้อนกลับมาเลือกใหม่ ไม่มีใครบ่นว่าเสียเวลา เพราะทุกคนรู้ตัวว่ากำลังเดินอยู่กลางนา

เรามัวแต่กลัวว่าจะเลือกผิด ทั้งที่บางครั้งเส้นทางที่อ้อมก็ไม่ได้ผิด และเส้นทางที่ต้องย้อนกลับก็ไม่ได้แปลว่าแพ้

ตอนยืนอยู่ตรงจุดที่ทางแยกมาบรรจบกันสี่ห้าทาง ผมรู้สึกคุ้น ๆ ไม่ใช่คุ้นกับนา แต่คุ้นกับความรู้สึกตอนต้องตัดสินใจอะไรบางอย่างในชีวิต เวลาเราต้องเลือก บางทีปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไม่มีทางให้ไป แต่อยู่ที่หัวเราเต็มไปด้วยเสียงพูดพร้อมกัน เสียงหนึ่งบอกให้ไปทางนี้ อีกเสียงเตือนว่าอย่า แล้วก็ยังมีเสียงที่คอยถามซ้ำ ๆ ว่าถ้าเลือกผิดจะทำยังไง

จนสุดท้ายเราไม่ได้หลงเพราะไม่มีทาง

เราหลงเพราะใจเต็มไปด้วยเสียงรบกวน

เสียงพวกนั้นไม่ใช่ศัตรู มันก็เหมือนคันนา มีหน้าที่พาให้เราเดินไป ไม่ได้มีไว้เพื่อขวางเรา แต่ถ้าเอาแต่ยืนอยู่บนคันนาโดยไม่ยอมก้าวไปไหน เราก็คงไม่มีวันรู้ว่าปลายทางเป็นอย่างไร ผมเลยไม่รีบเดิน ยืนอยู่ตรงทางแยกนั้นสักพัก แล้วลองถามตัวเองเบา ๆ ว่า ถ้าความกลัวไม่ใช่คนตัดสินใจ ฉันจะเลือกทางไหน หรือถ้าให้ใจที่รักตัวเองจริง ๆ เป็นคนเลือก มันจะพาไปทางไหน

คำถามพวกนี้ไม่ต้องรีบตอบ เพราะบางคำตอบไม่ได้มาจากการคิดจนเจอ แต่มาตอนที่ใจสงบพอจะมองเห็น

ไม่มีคันนาเส้นไหนที่ทำให้เราเห็นปลายทางตั้งแต่ก้าวแรก มีบ้างที่ต้นข้าว ยอดเนิน หรือโค้งคันนาจะทอดพรางสายตา จนเรามองเห็นได้แค่ระยะที่เดินถึง แต่แปลกดี มันก็เพียงพอเสมอ

ผมเดินออกจากทางแยกนั้นไปทางหนึ่ง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใช่ทางที่ถูกไหม แต่ยิ่งเดิน ทางที่เคยมืด ๆ ก็ค่อย ๆ ชัดขึ้นทีละก้าว ทีละโค้งคันนา

คันนาเส้นเดิม เนินเดิม ลำธารเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนเลย

ไม่ใช่เพราะโลกเปลี่ยนไป

แต่เพราะคนที่กำลังมองโลก...

เปลี่ยนไปแล้ว